Ik zie haar nog zo zitten. Ze was door ib-er van haar school aangemeld voor de sociale vaardigheidstraining. Haar ouders vonden het ook wel goed, al gaf ze thuis geen problemen. De leerkracht van groep 6 vond het niet nodig: ‘ik heb helemaal geen moeite met haar, ze luistert goed en doet precies wat ze moet doen.’  Wat was ik blij met deze ib-er!  Ze kwam bij mij voor een intake gesprek, en ik had al gauw in de gaten dat het goed was dat ze er zat. Op bijna al mijn vragen haalde ze haar schouders op en liet moeder het antwoord geven. ‘Weet je wat?’ zei ik tegen het meisje, ‘ik ga kijken of het lukt dat je moeder luistert en jij zelf op  mijn vragen gaat reageren. Want jij weet vast zelf wel, wat je het leukst vindt op school.’  Ik vroeg het haar. Ze haalde haar schouders op en keek haar moeder vragend aan. Bijna wilde moeder haar helpen, maar gelukkig schudde ze toch haar hoofd en zei niets. Hulpeloos keek het meisje mij weer aan. ‘Zeg het maar, vind je rekenen het leukst of houd je meer van lezen?’ ‘Lezen’ zei ze zacht. Wat was ik blij met dit antwoord, ze kan het wel! Ze kan praten, ze durft haar mening te zeggen! Gelijk zie ik perspectief, dit meisje kan ik helpen! Zij mag leren om haar mening te vertellen. En moeder mag leren haar dochter de ruimte te geven om zelf te zeggen wat ze denkt.