Mijn zoon was een jaar of 5. Geregeld had hij last van vreselijke hoestbuien. Van die kriebelhoest, je wilt iets ophoesten, maar het lukt niet, dus je probeert het nog maar een keer. En dan vooral ’s nachts, net als ik ook aan mijn nachtrust toe was. Maar daar kwam niet veel van terecht. Want ik slaap niet goed als ik hoor dat hij er zo veel last van heeft. Wat kan ik toch voor hem doen? Van alles heb ik geprobeerd, water drinken, uien naast zijn bed, uiteindelijk toch maar eens naar de dokter. Ik heb een pufje voor hem gekregen, zo’n blauwe. En ik moet zeggen, dit hielp hem goed. Een hele tijd was het over. Ik kon ook weer slapen. Na een aantal maanden begon het weer. Vreselijk hoesten ’s nachts, ik werd er weer wakker van. Gelukkig had ik nog stophoest, dus ik bracht hem gauw een snoepje en kroop snel mijn bed weer in. De volgende nacht wilde hij al een snoepje onder zijn kussen, voor als hij ’s nachts moest hoesten. Vooruit dan maar, dat zou mij vannacht ook weer een loopje schelen, dacht ik. En dat was inderdaad zo. Hij moest van mij wel op het snoepje zuigen, want dat zorgde ervoor dat zijn ademhaling rustiger wordt en daardoor minder neiging om te hoesten. Dit ging een aantal weken prima. Hij een snoepje onder zijn kussen en ik slapen. Tot ik op een gegeven moment dit snoepje vergeten was te geven. Wat een hoestbui opeens. Ik werd er weer wakker van. Maar iets in mij vertrouwde het niet. Hij doet het erom, dacht ik. Hij wil gewoon een snoepje. Ik was in een vicieuze cirkel terecht gekomen… Wat nu? Ik wilde wel een gokje wagen, dat was wel een beetje spannend. Want wat als ik het mis had? En het wel een echte hoestbui was? Ik liep naar zijn kamer. Deed de deur open en zei  met stemverheffing: ‘En nu is het afgelopen, stop met hoesten, je krijgt geen snoepje.’ Ik trok de deur weer dicht en liep terug naar mijn bed. Stil lag ik te luisteren, hoor ik nog wat? Het bleef stil…